W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych Wielkopolska była polskim centrum uprawy kukurydzy pastewnej: na ziarno i na kiszonkę. Tutaj znajdowała się większość areału uprawy tej rośliny w Polsce. W tym regionie także poziom agrotechniki kukurydzy był najwyższy w kraju.

Pod koniec lat 70-tych zagorzali pasjonaci uprawy kukurydzy w Polsce, skupieni wokół mgr inż. Jana Baiera - dyrektora Kombinatu PGR w Manieczkach - zdecydowali o założeniu Klubu Producentów Kukurydzy.

W 1984 r., z inicjatywy zwolenników tej rośliny, doceniających jej znaczenie gospodarcze i dla rozpropagowania uprawy kukurydzy, na bazie Klubu powstała organizacja pod nazwą Wielkopolski Związek Producentów Kukurydzy.

Na początku lat 90-tych władze Związku podjęły decyzję o zmianie nazwy na Polski Związek Producentów Kukurydzy. Podyktowane to było:

współpracą jaką Związek nawiązał z rolnikami z całej Polski,

chęcią upowszechnienia nowoczesnych technik i metod uprawy, zbioru i wykorzystania kukurydzy na terenie całej Polski,

jak również tym, aby rolnicy nie wiązali działalności Związku wyłącznie z regionem Wielkopolski.

Zmiany tej dokonano na Walnym Zebraniu WZPK 31 marca 1993 r. Wraz ze zmianą nazwy wprowadzono szereg zmian do Statutu Związku i uproszczono strukturę władz Związku, która w przyjętej postaci funkcjonuje do chwili obecnej.

W skład pierwszej Rady PZPK weszli:

Jan Baier

Wojciech Błaszczak

Jerzy Borowiecki

Andrzej Dubas

Zbigniew Gabriel

Bronisław Kaczmarek

Zenon Niemiec

Władysław Poślednik

Franciszek Ratajczyk

Ryszard Raszeja>

Wincenty Wasilewski

Pierwszym prezesem Rady został Jan Baier.